Afryka z inicjatywy!

Puma jest często nazywana kuguarem lub górskim lwem. Ma największy zasięg ze wszystkich kotów świata. Można ją spotkać na ogromnym obszarze Kolumbii i obu Ameryk. Zamieszkuje suche stepy, górskie lasy iglaste, pustynie dżungle. W dzień puma zwykle śpi na drzewach, w gęstych zaroślach i wysokiej trawie, a dopiero nocą wychodzi na polowanie. Jak wszystkie koty, atakuje ofiarę z zasadzki. Poluje na ssaki kopytne, antylopy, jeleniowate, które mimo, że są od niej większe może ciągnąć do dalekiej, zacisznej kryjówki. Niezjedzone resztki zdobyczy starannie chowa i przykrywa trawą lub gałęziami. Gdy w ciągu następnych dni nie zdoła niczego upolować wraca do swojej spiżarni. Jeśli nie uda jej się polowanie na większą zdobycz, zadowala się mniejszą. Mogą to być: aguti i ptaki, a także szopy i ostronosy. Pomimo swej siły zwykle ucieka przed człowiekiem. Atakuje jedynie w sytuacji, gdy jest otoczona przez psy lub w nagonce.

Lampart czuje się dobrze w miejscach osłoniętych, w gęstej roślinności, gdzie jest nie do pokonania. Ma doskonale rozwinięte zmysły, zwłaszcza słuch i wzrok, a niezwykła zdolność ukrywania się, czujność i ostrożność powodują, że trudno go dostrzec i wytropić. Dzień przesypia w jaskiniach lub jamach, a z nastaniem mroku wyrusza na łowy. Jest samotnym myśliwym. Na zdobycz czatuje na drzewie, wśród gęstych liści, po czym potężnym skokiem dopada swoją ofiarę. Jest silny i wytrwały, potrafi przebiec 25 kilometrów oraz bardzo dobrze pływa. Lamparty mogą rozmnażać się przez cały rok, co różni je od innych kotów. Dojrzałość płciową osiągają w wieku osiemnastu miesięcy. Gniazdo zakładają w szczelinach skalnych, w jaskiniach lub opuszczonych norach. Młode towarzyszą matce w jej wyprawach na łowy, na których uczą się kryć w buszu, wypatrywać i zabijać ofiarę. Taka myśliwska edukacja trwa około osiemnastu miesięcy, po tym czasie samica znów rodzi młode.

W języku Indian „jaguara” oznacza drapieżnik, który pokonuje swą ofiarę jednym skokiem. Wyglądem i rozmiarami przypomina lamparta, ale jest znacznie od niego silniejszy. Dowodem na to może być długość skoku, u jaguara może dochodzić do 15 metrów, gdy tymczasem lamparta stać na 8 metrów. W czasach współczesnych drapieżnik ten został wytępiony w dużej części Stanów Zjednoczonych. Dzisiaj pojedyncze, wędrujące osobniki można spotkać jedynie w Teksasie, Arizonie i Nowym Meksyku. Ostoją tego gatunku jest Ameryka Południowa, gdzie mógł przetrwać dzięki ogromnym i słabo zaludnionym obszarom lasu tropikalnego. Najczęściej można go spotkać na gęsto zarośniętych brzegach rzek, na bagnach i na obrzeżach lasów, choć jest widywany także na pustyniach. Najczęściej widuje się jaguary leżące na gałęziach drzew nisko nad wodą. Czatują tam na żółwie, ryby i aligatory. Walka w wodzie nie jest dla kota problemem, ponieważ doskonale i chętnie pływa.

Koty są zwykle samotnikami. Wśród wszystkich gatunków jedynym wyjątkiem są lwy, które najczęściej żyją w stadach. Stado składa się z tak zwanego samca dominującego, kilku samców stojących niżej w hierarchii, samic oraz osobników młodych. Ofiary lwów to zwykle zwierzęta kopytne: zebry, antylopy, gazele i gnu. Polowanie rozpoczyna się zwykle o zmierzchu, po dniu przespanym w gęstych zaroślach. Lew nie żywi się tylko jednym gatunkiem ofiar. Gdy jest głodny, żadne zwierzę, z wyjątkiem agresywnych i silnych bawołów, ogromnych słoni i dorosłych nosorożców, nie może się czuć bezpiecznie w jego towarzystwie. Gdy brakuje pokarmu, może napadać na zwierzęta domowe, a nawet polować na ptaki lub zjadać padlinę. Dzięki swej ogromnej sile może ciągnąc swoją ofiarę daleko do zacisznej kryjówki. Z powodu swej wielkości lew potrzebuje dużo pokarmu. Jedna antylopa ważąca 200 kg, wystarcza mu na jeden posiłek.

Tagi: Duże koty, koty, król, ogromna siła, samotnicy, stado

Tygrys jest największym żyjącym współcześnie kotem i chyba najskuteczniejszym drapieżnikiem. Należy do gatunku, który odniósł zawrotny sukces ewolucyjny. Świadczy o tym jego zasięg występowania rozciągający się od zimnej syberyjskiej tajgi do deszczowych lasów Indonezji. Jego ulubionym pożywieniem są jelenie aris i inne niewielkie ssaki kopytne. W razie głodu zadowala się gryzoniami, żółwiami a nawet rybami. Poluje zwykle raz na osiem dni. W okresie wychowania młodych wzrasta zapotrzebowanie na pokarm. W tym czasie samice, samotnie wychowujące młode, polują raz na pięć dni. Zdobycz zanoszą do ciemnej kryjówki. Tygrys wyznacza swą granicę. Jednym ze sposobów jest zostawianie swoich odchodów w widocznych i uczęszczanych miejscach lub spryskiwaniu moczem rosnących na tym terenie roślin. Tygrysy mogą także ryczeć, informując w ten sposób konkurentów o zajętym rewirze. Znakowanie stosują zarówno samce, jak i samice.

Tagi: drapieżnik, Duże koty, myśliwy, sukces ewolucyjny, tygrys