Afryka z inicjatywy!

Jaguar jest największym kotem występującym po zachodniej stronie globu. W skali świata zajmuje natomiast miejsce trzecie w tej kategorii. Jeśli natomiast patrzeć na kontynenty, to jaguar w Ameryce jest kotem największym (większe są od niego tylko lew i tygrys, ale one w Ameryce nie występują). Bycie trzecim co do wielkości kotem na ziemi nie przeszkadza jednak Jaguarowi w posiadaniu największej i najpotężniejszej na świecie szczęki wśród kotów i drugiej pod tym względem ogólnie u wszystkich ssaków drapieżników lądowych. Nic więc dziwnego, że czcili go Aztekowie oraz Majowie. Wielkość Jaguara, co ciekawe, zmienia się zależnie od jego występowania. Ogólnie jaguary samce są wyraźnie większe od samic (waga samic do dziewięćdziesięciu kilogramów, samców do stu dwudziestu), ponadto jednak jaguary występujące na sawannie są sporo większe od tych, które występują w lasach. Kot ten ma w stosunku do innych dzikich przedstawicieli tych zwierząt krótkie, lecz bardzo umięśnione łapy i bardzo dobrze rozwiniętą klatkę piersiową. Pomimo swego podobieństwa do lamparta, bliżej mu raczej do tygrysa, jeśli oceniamy cechy bytowania tego zwierzęcia. Jaguar to kolejny kot dziki, który świetnie pływa. Jego siedliska często znajdują się z tego, jak i z innych powodów w pobliżu wody właśnie. Są to więc między innymi bagna. Długość ciała jaguara jest natomiast dosyć zróżnicowana, bo od jednego aż do prawie dwóch metrów długości.

Tagi: drapieżniki, drapieżniki lądowe, Jaguar, koty, największe koty

Puma jest dzikim kotem zamieszkującym praktycznie tylko Amerykę, od Kanady aż po rejony Patagonii. Jest dosyć długo żyjącym kotem, jej wiek sięga mniej więcej dwunastu lat. Terytorium tego kota natomiast sięga do około trzystu kilometrów kwadratowych. Kot ten nazywany jest także kuguarem, lwem górskim, czy też panterą florydzką. Okres ciąży tego kota wynosi od dziewięćdziesięciu do dziewięćdziesięciu sześciu dni. W miocie znajduje się jeden, a maksymalnie cztery kocięta. Kocięta te rodzą się nagie i ślepe, a usamodzielniają się dopiero w drugim roku swojego życia. Puma jest dużym kotem, charakteryzuje się okrągłą głową i, co częste u dzikich kotów, krótkim pyskiem. Podobnie jak u reszty kotów przednie ich łapy mają pięć palców, a tylnie cztery. Co ciekawe, młode pumy mają cętki, na ogonie zaś pierścienie. Jednak gdy dorosną, ich sierść staje się jednolita, koloru szarosrebrnego, niektóre jednak nawet koloru czarnego. Poluje głównie na ssaki. Jeśli są małe, pożera je w całości. Co ciekawe, gdy jednak upoluje większą zwierzynę, potrafi przykryć ją liśćmi i pozostawić na później, na wszelki wypadek, gdyby nic nie upolował. Wraca więc do takiego mięsa tylko wówczas, gdy w innym wypadku skazany byłby na śmierć głodową. Nigdy jednak nie tknie mięsa nieświeżego. Ostatnią ciekawą informacją dotyczącą pumy może być fakt, że pumy żyjące w górach mogą ważyć nawet do ponad 100 kilogramów.

Tagi: drapieżniki, Dzikie koty, kocięta, koty, puma

Kotowate to ssaki, które żywią się głównie mięsem, są więc drapieżnikami. Polują na swoją zwierzynę, do czego mają świetnie przystosowane, ostre zęby. Najlepiej rozwinięte mają kły i łamacze. Koty jako świetne drapieżniki mają oczywiście mocno rozwinięte zmysły. Najsilniej rozwinięte to zmysł wzroku i słuchu. Koty charakteryzują się ponadto krótkimi pyskami, wydłużoną budową ciała, pięciopalczastymi, zaopatrzonymi w ostre szpony przednimi łapami (szpony te koty mogą wyjmować i chować, poza Gepardem). Tylnie łapy kot ma wyposażone w cztery palce. Umaszczenia koty mają bardzo różne. Jedne gładkie, inne cętkowane, kolejne natomiast prążkowane. Sierść z reguły jest u kota gładka i miękka, a jej rozłożenie równomierne (przy czym wyjątkiem jest w tym wypadku samiec lwa). Koty słyną także z tego, że ich siatkówka jest bardzo czuła na światło, o czym przekonał się każdy kto przestraszony zobaczył w świetle latarki oczy kota, które zaczynają wtedy po prostu świecić. Koty doskonale potrafiły zaadoptować się do różnych warunków, toteż występują we wszystkich strefach klimatycznych i na wszystkich kontynentach za wyjątkiem Antarktydy oraz Australii, na której kotów pierwotnie po prostu nie było, a jako że jest bardzo oddalona od reszty kontynentów, to do dzisiaj poza kotem domowym nie znajdziemy żadnego kota dzikiego.

Tagi: drapieżnik, drapieżniki, gepard, Jaguar, kot, koty, Lew, ssaki, tygrys

Siła, budowa ciała, szybkość i inteligencja ofiar ma bardzo istotny wpływ na stopień rozwo­ju tych samych cech u drapieżników. Polując na określone zwierzęta drapieżniki mogą w dro­dze ewolucji wyspecjalizować się i lepiej przystosować do skuteczniejszego chwytania zdobyczy. Kiedy ptak zjada dżdżownicę, a potem ptaka schwyta lis, na każdym z ogniw łańcucha pokar­mowego duża część energii zmagazynowanej w związkach chemicznych zawartych w ciałach tych organizmów (około 90 procent) zostaje w spo­sób bezpowrotny utracona i wypromieniowuje na zewnątrz. Z tego względu stojący najwyżej w łań­cuchu pokarmowym drapieżnik prawdopodobnie wykorzystuje zaledwie jedną tysięczną (10% z 10% z 10%) ilości energii, która została wytworzona przez rośliny. Wyjaśnia to w pewnym stopniu, dlaczego takie zwierzęta jak na przykład wilki, są sto­sunkowo nieliczne. Gdyby w przyrodzie było zbyt wiele drapieżników, doszłoby do zmniejszenia się liczby ofiar i w końcu obie grupy zwierząt musia­łyby wyginąć, co nie byłoby pozytywne pod żadnym względem.

Tagi: drapieżniki, koty, ofiary, owady, pajęczaki, przystosowanie się, ssaki, zależności, zwięrzęta

Drapieżniki muszą być nieco sprytniejsze, odrobinę szybsze i silniejsze niż zwierzęta, na które polują. Z kolei ich potencjalne ofiary muszą znać różne sposoby obrony. W wyniku tej nieustannej walki o przetrwanie pomiędzy drapieżnikami a ich ofiarami obie grupy wykształciły wiele interesujących przystosowań.

Lampart ma największy zasięg występowania spo­śród wszystkich dużych kotów. Jest tak dlatego, że ssak ten potrafi bardzo dobrze przystosowywać swe zachowania łowieckie do rozmaitych typów środowisk. Poluje z zasadzki, jest doskonały w poś­cigu, a poza tym może chwytać różnorodne gatun­ki ptaków i ssaków. Drapieżnik ten wychodzi na Iowy w nocy, rzucając się z drzewa na przechodzą­ce pod nim ofiary lub skrada się po ziemi i w ostat­niej chwili rzuca się z impetem na zaskoczone zwierzę. Koty te uśmiercają zdobycz wbijając swe wielkie kły w kark ofiary, dzięki czemu śmierć następuje bardzo szybko. Lampart często wciąga łup na drzewo, by hieny nie dobrały się do jego zdobyczy. Opisano przypa­dek, gdy pewien lampart chwycił upolowaną żyra­fę ważącą około 150 kg i umieścił ją w rozwid­leniu gałęzi na wysokości 13 m. Chociaż gazele lub zebry mogą biegać szybciej niż lampart, to jed­nak szybkość nie na wiele im się przydaje, gdy czai się na nie drapieżnik, który potrafi się do nich cicho podkraść i zaatakować znienacka.

Tagi: drapieżniki, koty, szybkość, zwięrzęta